theater-seats-1513151Wim Sonneveld speelde ooit een ras-Amsterdammer die vertelt dat hij in zijn stamkroeg Blauwe Harry tegenkomt.
‘Blaauwe Harry singt een aaria uit Rigoletto.  Ik seg: je singt wel lekker, alleen het komt een beetje rottig je strot uit… Het is net of ik de plee hoor doortrekken….
Een aaardigheeidje, menee Sonnenberg, een aaardigheeidje…
Mense hebbe geen humor meer. Daarom vraag ik u af, waar is de suivere humor gebleven?’
Humor is er tegenwoordig genoeg. Het wordt uitgevent door een groeiend leger grappenmakers.
De stadsschouwburg in Utrecht programmeert dit seizoen 65 verschillende cabaretprogramma’s. Meer dan 80 avonden per jaar kan de behoefte aan een lach en een traan bevredigd worden.
Hebben wij naast al het slechte nieuws meer behoefte aan lachen of is de lach handelswaar geworden van marketeers?
Er was een tijd, dat ik het nog een beetje bijhield, welke nieuwe talenten waren opgestaan.
Maar nu weet ik  niet meer waar naar toe te gaan.
Ook een stoet Bekende Nederlanders heeft het theater ontdekt: Maarten van Rossem (historicus), Bram Bakker (psychiater), Wim Daniëls (taaldeskundige), Hans Aarsman (fotograaf), Evert ten Napel en Hans van Breukelen (voetbaldeskundigen). Wim Ibo heeft zich al vele malen omgedraaid in zijn graf.
Ben je BN’er dan kan je columnist worden zonder dat je kan schrijven.
Je kunt cabaretier worden zonder grappig te zijn.
Mark Rutte heeft onlangs zijn eerste voorstelling gegeven. Humor verkoopt. Ik zit hier ook al een tijd na te denken over een goede grap.

Vorige week was ik bij Mijn nachten met Churchill van Diederik van Vleuten, een theaterprogramma waarin Van Vleuten historische gebeurtenissen verweeft met familieverhalen. Eerder zag ik zijn voorstellingen over Nederlands-Indië en over de Eerste  Wereldoorlog. Van Vleuten heeft hiermee zijn eigen theatergenre ontwikkeld: ‘standup history’.
Hoe kan je theater maken over de loopgraven bij Ieper of over de dilemma’s van een Engelse premier in oorlogstijd? Kan je je gehoor boeien als je bijna twee uur op het toneel staat in een nagenoeg leeg decor?
ChurchillIn Mijn nachten met Churchill vertelt Van Vleuten , ‘waarom zijn vader, in plaats van hem in te wijden in de wereld van seks, drank, voetbal en geld, zijn zoon liever complete redevoeringen van Winston Churchill leerde, inclusief stem en gebaren’.Het programma begint bij Churchill, maar Van Vleuten associeert er lustig op los. Ook hier komen ras-Amsterdammers langs. Hoe langer de voorstelling duurt, hoe vaker herinneringen aan zijn zus naar boven komen.
Diederik van Vleuten is een uitstekend verteller. Schijnbaar uit de losse pols wisselt hij de wereldgeschiedenis af met persoonlijke verhalen. Ontroering over oorlogsleed met grappen over zijn familie. Grappige voorvallen uit de geschiedenis met pijnlijke ervaringen uit zijn eigen leven.
Ik liep bovenmatig ontroerd de schouwburg uit.

Voor mijn veertiende verjaardag kreeg ik het boek historie met een kleine ‘ha’ van G. Heindl cadeau. Daarin lees ik nu dat Churchill ooit in een politiek isolement was geraakt. Hij ontving in die tijd van Bernard Shaw twee toegangskaarten voor de première van een stuk van Shaw, met de opmerking: ’Neem een vriend mee – als u er nog een heeft’. Churchill antwoordde: ‘Ik kom naar de tweede voorstelling – als die er nog is.’
Diederik van Vleuten komt in oktober tweemaal in Utrecht terug.
Hou je van geschiedenis en van familieverhalen? Ga dan naar Mijn nachten met Churchill.
Van Vleuten, ik hou van die man.