Ik heb slechts één oma gekend. Zij trok mij als peuter op schoot om mij te voelen met haar handen. Zij was op latere leeftijd blind geworden als gevolg van een niet ontdekte en uit de hand gelopen staar. Ouderdomsstaar heette dat.
Mijn eigen moeder was al in de negentig toen zij regelmatig liet blijken dat zij niet alles meer scherp zag. Zo kon zij op zonovergoten dagen verzuchten: ‘wat een grijze dag is het vandaag!’. Omdat haar geestelijke vermogens destijds sterk waren verminderd, was het voor ons niet duidelijk waar haar waarneming uit voortkwam. Totdat de huisarts adviseerde om de oogspecialist te bezoeken. Die constateerde een flinke staar op beide ogen. Toen zij hieraan geholpen was, bleef het verwachte effect van het sterk verbeterde zicht uit. Naar haar idee had zij altijd al goed kunnen zien.

staar-1Enkele maanden geleden liet ik mijn ogen meten bij de opticien. Ik gebruik een leesbril. Daarnaast was mijn vermogen om veraf te zien sterk afgenomen. Reed ik op de snelweg dan zag ik pas op het laatste moment of er Amsterdam of Rotterdam op het bord stond. En fietste ik in de stad dan groette ik vriendelijk een bekende, die – bij nader inzien – helemaal geen bekende bleek te zijn. Of andersom.
De opticien  vond het nog geen tijd voor een nieuwe bril. Zij raadde mij aan eerst langs de oogspecialist te gaan. Zij had een vermoeden van een beginnende staar.
Het betrof een gediplomeerde oogonderzoeker, een aardige vrouw met een betrouwbare uitstraling. Er was daarom eigenlijk niets wat mij zou doen twijfelen aan haar oordeel. Desondanks was ik ervan overtuigd, dat zij uit zekerheidsoverwegingen handelde. Risico’s uitschakelen is erg in de mode, schadeclaims voorkomen ook. En met het voorbeeld van mijn blinde oma in mijn hoofd kon ik haar geen ongelijk geven. Maar staar had ik natuurlijk niet, daarvan was ik overtuigd. Staar is iets voor oude mensen. Daar reken ik mezelf niet toe. (Hetgeen bijna een definitie is van een oudere, maar dit terzijde).
Vier weken later zat er een jonge vrouw in een spijkerbroek via felle lampjes in mijn ogen te turen. Met mijn hoofd vooruitgeschoven als in een hakblok, lag ik het oordeel van de oogspecialist af te wachten. ‘Aan allebei de kanten staar’, zei de jonge dokter, terwijl ze het hakblok wegdraaide. ‘Zal ik een operatie voor u inplannen’? ‘Laten we dat maar doen’ zei ik, ‘ik ben hier nu toch’.

20160927_143843Deze week was mijn eerste oog aan de beurt. ‘Welk oog?’ vroeg de verpleegkundige. ‘Het rechter’, zei ik. Vervolgens zette zij met viltstift een stip boven mijn linkeroog. ‘Het is mijn rechter’, zei ik met stemverheffing. Haar antwoord, ‘Oh dat komt omdat ik het met mijn rechterhand doe’, gaf niet onmiddellijk vertrouwen in een goed vervolg.
Mijn oog werd au-bain-marie voorbereid, in een badje van diverse medicijnen, waaronder cocaïne.
Er werd om de vijf minuten gedruppeld. Elke toediening werd afgevinkt, zoals de schoonmaak van openbare wc’s.  Alleen het laatste vinkje werd vergeten. Misschien wilde men bij mij de eigen regie bevorderen. Ook dat is nogal erg in de mode.
In de operatiekamer kreeg ik een doek over mijn gezicht met een uitsparing voor het rechteroog. Ditmaal had men de goede zijde gekozen. Al moet ik hieraan toevoegen, dat er natuurlijk een kans was van 50%. Men kon in de uitsparing een bouwputje maken, dat was wel knap. Daarna kreeg ik een fel licht in het oog, waarop ik mij mocht blind staren. Ik was weer even terug bij de psychedelische vloeistofdia’s uit de jaren zeventig.
Na afloop werd ik in een rolstoel teruggebracht naar de voorbereidingskamer, waarna ik als Lazarus opstond en het ziekenhuis uit wandelde. Dat was tegen de regels voor ooglijders, maar ik was er zeker van, dat ik met één oog net zo goed de bushalte zou kunnen bereiken. Dat bleek ook het geval, al had ik wat moeite met het inschatten van de hoogte van de stoepranden. Voor de zekerheid hief ik bij elke stoeprand mijn benen maar flink op, zodat het er uitzag als het Ministry of Silly Walks van Monty Python. Nog geen dag later had ik een ongeëvenaard scherpe en heldere blik in mijn oog. Ik kan niet wachten op de tweede operatie.