trouwfoto 43Dit zijn mijn vader en moeder, Kees van Dijk en Anna Ekelschot.
Het is 23 november 1943, de 30e verjaardag van mijn moeder. Mijn vader is een half jaar jonger.
Het is een waterig koude dinsdag, de temperatuur komt niet veel hoger dan 4 graden. Voor de foto is het paar de tuin van het ouderlijk huis van mijn moeder ingelopen. Ze zijn neergezet voor een boom die het wit van de bruidsjurk goed doet uitkomen. Iemand heeft scheef over het gras een oude mat neergelegd. De trouwkledij ziet er onberispelijk uit. De schoenen zijn glimmend gepoetst. De grote dag is aangebroken.
Beiden kijken serieus, onbewogen en onbestemd naar de fotograaf. Als dat zijn bedoeling is geweest, dan is hij er goed in geslaagd.
Ze trouwen – voor die jaren – op late leeftijd, maar ze hebben tenminste een partner gevonden. In een tijd zonder sociale verzekeringen was dat niet onbelangrijk. En nog belangrijker: ze kunnen nu een gezin stichten. Zij kunnen de oproep van de bisschoppen volgen om het katholieke geloof te verbreiden.

Verbeeld ik het me nu of is het werkelijk zo, dat mijn moeder er iets steviger bij staat? De armen van mijn vader lijken niet echt ontspannen. In zijn rechterhand houdt hij die malle hoed. Die ligt nu op mijn kamer. London Manufactory staat er in, Wilson Oxford Street 647, Superior Quality. Het stijve hoofddeksel is voor mijn hoofd veel te klein. Ik vraag me af of  ie mijn vader gepast heeft. Achter de hoed zie je nog net, dat hij in zijn linkerhand een paar handschoentjes draagt. Misschien moest hij de handschoentjes en de hoed alleen maar in zijn handen houden.
Het paar was op 4 oktober in Vleuten voor de burgerlijke stand getrouwd. Voor de wet trouwen hoorde er wel bij, zo leerde ik nog in mijn jeugd, maar het ware huwelijk was de kerkelijke inzegening.

In de Tweede Wereldoorlog ging het aantal huwelijken omlaag. Trouwplannen werden uitgesteld in afwachting van betere tijden. Maar mijn vader en moeder waren niet de jongste meer. Het wachten was alleen nog op een woning. Die kwam beschikbaar, toen er een alleenstaande, oude man overleed. De pastoor adviseerde nog wel om de wind eens goed door het huis te laten waaien. Hij kon het weten, blijkbaar.
Mijn ouders liepen vele winkels in en rond Utrecht af voor de inrichting van het huis. Het was een tijd van schaarste. Vooral aan zeil en vitrage konden zij moeilijk komen. Op zo’n tocht was mijn vader ook nog eens zijn tas met vergunningen en bonkaarten kwijtgeraakt.
Gelukkig had hij goede ruilmiddelen: koffie, thee en tabak. Dat waren schaarse artikelen. Maar niet voor mijn  vader, hij werkte bij Douwe Egberts.
Daarom ook kan er op de bruiloft een goed maal geserveerd worden:
Vooroorlogsch Menu (zonder bon!)
Vermicellisoep
Runderlappen met jus (géén surrogaat)
Aardappelen met bloemkool en spinazie
Compôte
Caramelpudding – Vanillepudding
Fruit.
Er wordt flink gezongen. Er is een liederenbundel van 10 volgetikte pagina’s over de jeugd van de bruid en de bruidegom. Er wordt gezongen over die keer, dat Kees, die zangoefeningen leidde op de jeugdvereniging, boos was weggelopen, omdat Anna voortdurend aan het kletsen was.

Welke toekomst zien zij daar voor zich op die oude mat in de tuin?
Waarschijnlijk denken ze daar op dat moment niet aan. Ze zijn bezig de aanwijzingen van de fotograaf te volgen. Ze moeten stil blijven staan in de kou. Laten zien dat het een gewichtig moment is.
Dan drukt de fotograaf af.