Al jaren brengen we papier, tuinafval en glas naar het afvalscheidingsstation. We dumpen zonder morren het plastic afval in een container in de buurt. Nu vraagt, of beter gezegd: verplicht, de gemeente Utrecht haar burgers om ook het restafval zelf af te voeren. Daartoe worden containers in de buurt geplaatst.
De gemeente heeft het Nieuwe Inzamelen goed voorbereid. Afgelopen halfjaar ontvingen wij maar liefst vier maal een Wijkbericht, waarin de plannen voor ondergrondse containers voor restafval uitgebreid werden toegelicht en onderbouwd. De communicatie met de burger is een immers een gevoelig onderwerp. De gemeente kan niets meer doen zonder raadpleging van betrokken burgers.
In dit geval bleek de plaats van de containers een onderwerp van discussie. Want ja, wie wil er een container voor zijn huis met risico op lawaai, rommel en stank? Op dit punt moesten de plannen hier en daar worden aangepast. Over de definitieve locaties moest nog worden besloten.

Als wij op 10 juli terugkeren van vakantie vinden wij een nieuw Wijkbericht. Het is zover. In onze buurt zijn de containers geplaatst. Vanaf 26 juni wordt er geen restafval meer opgehaald.  We pinken even een traan weg. Een tijdvak is afgesloten, nooit meer een grijze zak aan de rand van de stoep. Het Nieuwe Wegbrengen gaat beginnen.
In het bericht kunnen we van alles lezen over de soort containers en over afval scheiden. Eén ding is helaas niet vermeld, namelijk wààr de containers zijn geplaatst. Wie meer informatie wil  wordt verwezen naar de site van de gemeente Utrecht. ‘Daar vindt u ook de overzichtstekening van de locatie van de ondergrondse afvalcontainers’. Na enig zoeken vinden wij inderdaad een mooie kaart waar voor elke wijk en alle soorten afval staat aangegeven waar de containers staan, op één soort afval na: het restafval. Vervuld van ongeloof, lezen we alle informatie nog eens een tweede keer door, in de veronderstelling dat wìj iets over het hoofd hebben gezien. Maar nee, de locaties blijven onvindbaar.
Bij vragen kunnen we aldus het Wijkbericht contact opnemen met de projectleider. ‘Hij is elke dinsdag van 9.00 – 11.00 uur aanwezig om al uw vragen te beantwoorden’. Dat treft, we zijn juist op dinsdagmorgen aan het zoeken. Je voelt ‘em al aankomen: deze man is op de vermelde tijd in geen velden of wegen te bekennen. Wij leggen de hoorn neer en roepen vertwijfeld uit: ‘Vuilnisman, kan deze zak ook mee?’

Wat is hier misgegaan? Uit zeer nabije en betrouwbare bron weten wij dat ambtenaren goedwillende, hardwerkende en altijd drukke medewerkers zijn. Maar het lijkt erop dat er een cultuur heerst waarin drukte de verontschuldiging is voor het niet-bereikbaar zijn, het niet beantwoorden van mails e.d. Wordt er wel genoeg aan time-management en prioritering gedaan? En terwijl elke uitgave van de gemeente vier parafen nodig heeft, lijkt dit bericht zonder enige controle of double-check de deur uitgedaan.
Omdat we dit vaker meegemaakt hebben, laten we ons niet uit het veld slaan. We bellen het centrale nummer van de gemeente en worden doorverbonden met een frontofficemedewerker die alles van afvalverwerking weet. We vragen of zij voor ons de locatie kan opzoeken. De medewerker verontschuldigt zich voor het gemankeerde Wijkbericht en legt uit dat alles nog in ontwikkeling is. Als wij voor de tweede keer vragen of zíj dan tenminste kan nakijken waar wij met onze vuilniszak naar toe kunnen, moet ook zij het antwoord schuldig blijven.
Rest ons nog één vraag. Wij vinden dit wijkbericht 14 dagen na verspreiding. Zou er nu in die twee weken niemand anders uit de wijk hebben gebeld om naar  de locatie te informeren en heeft dan niemand bij de gemeente dit signaal opgepikt? Het antwoord komt snel: fietsend door de wijk zien we de containers vanzelf staan.