‘Wat wil je drinken, Sjon?’, vraagt een man met een volks accent. Als een antwoord uitblijft, vraagt de man met stemverheffing: ‘Sjon! Drinken?’
Dit is het begin van een radioreclame, waarin ‘iedereen die wel eens moeite heeft om een ander te verstaan’ wordt uitgenodigd voor de gratis gehoortestdagen van Schoonenberg. Iedere maand een week lang komen de spotjes weer langs. (Ik hoor die reclames nog uitstekend, maar wellicht heb ik de radio te hard aan staan).
Gratis gehoortestdagen, het klinkt bijna als een gezondheidscheck van de GGD. Alsof je gewoon moet meedoen omdat je aan de beurt bent. Het is een geniale en uiterst simpele verkoopstrategie van Schoonenberg. Want, zo lees ik op www.gezondheidsnet.nl, 19% van de 55-plussers is van mening dat het gehoor achteruit gegaan is. Maar wordt het gehoor getest dan blijkt bijna de helft van deze groep niet meer goed te kunnen horen. Dus als het je lukt om deze doelgroep in je winkel te krijgen voor een test (‘neem gerust iemand mee’) dan is een op de twee 55-plussers weer een nieuwe klant. Daar komt nog bij, dat de zorgverzekering 75% tot 100% van de kosten vergoedt.
Ik begrijp nu wel, waarom die vraag aan Sjon maandelijks terugkeert. Welke garagehouder, schoorsteenveger of verzekeringsagent droomt niet van zo’n succesvolle strategie? Ook de erectieshop adverteert trouwens via de radio. Maar daar hoef je niet langs te komen voor een test.

Nu moet ik bekennen dat ook mijn gehoor niet meer is wat het geweest is. Al jarenlang heb ik moeite om mensen in een drukke omgeving te verstaan. Als ik buiten de deur eet kost het me vaak de nodige inspanning om mijn tafelgenote(n) te volgen. Dat er nogal wat eetgelegenheden zijn waar de zaak zo vol staat met tafeltjes dat de ober alleen zijdelings tussen de tafels door kan lopen, zou nog wel eens van betekenis kunnen zijn.
Verder kan ik de televisie niet altijd volgen.  Ook in dit geval kan ik een verzachtende omstandigheid aanvoeren. Pas enkele maanden na aankoop van het scherm ontdekten wij dat de luidsprekers van het toestel aan de achterzijde gemonteerd zijn. Dat is vast niet bedacht door een oudere ontwerper.
Ik ging er steeds van uit dat ik familiaal belast was, want vele van mijn ooms droegen in de vorige eeuw  een hoortoestel. Die grote apparaten wilden nog wel eens plotseling gaan piepen, waarop mijn ome Ries altijd laconiek zei: ‘even radio Veronica afzetten’. Maar als ik die familiale belasting corrigeer op het aantal hoortoesteldragende ooms, die smid waren, dan zou het met die aangeboren doofheid nog wel eens mee kunnen vallen.
Youri, onze kat die binnenkort zijn negentiende verjaardag hoopt te vieren, lijkt ook zo doof als het beestje dat ie graag nog eens zou willen vangen. Wij hopen dus maar, dat hij op straat niet oversteekt als er net een auto aankomt. Het lijkt mij immers ook niet prettig om aan mijn einde te komen vanwege een gehoorstoornis en een suizende elektrische auto.
Daarom heb ik deze week maar een gehoortest gedaan op www.oorcheck.nl,  een site van de Nationale Hoorstichting. Dat klinkt minder commercieel dan Schoonenberg, al wil men mij wel erg graag oordopjes verkopen (voor als ik naar mijn volgende heavymetalfeest ga).
Wat blijkt? Volgens de test is mijn gehoor nog goed!
Ik had het eigenlijk kunnen weten. Want wij vragen onze kleinkinderen vaak: ‘kan het geluid van de tablet / de televisie wat minder?’, in plaats van dat zij uitschreeuwen: ‘opa en oma mag die televisie wat zachter?’. Dat was de tekst van de eerste spot van Schoonenberg.