Op maandag 2 augustus 1937 stapte mijn moeder op de trein. Ze ging op reis. Het was niet zomaar een reis. De eindbestemming lag ver weg,  verder  dan ooit iemand van haar familie was geweest, verder dan het voorstellingsvermogen aan kon. Ze ging als ziekenverzorgende mee op een trein naar het bedevaartsoord Lourdes in Zuid-Frankrijk.
lourdes-1Mijn moeder was 23 jaar en ze had al een tijd uitgekeken naar de bedevaart. De reis kostte het voor die tijd fenomenale bedrag van ƒ 400,- (huidige prijspeil: € 3900,-). Die prijs was geen bezwaar want het gehele bedrag werd opgebracht door haar Ome Thijs, die als ongetrouwde boerenknecht wat geld had kunnen sparen. De uitvoering van het plan werd vertraagd door de bezorgdheid van mijn oma, een vrouw die niet verder van haar huis in Vleuten kwam dan Maarssenbroek of Utrecht.
Daarom schreef mijn moeder al op de eerste dag bij een tussenstop in Leuven een brief.
De reis is heel voorspoedig geweest, het was allemaal zoo gemakkelijk, dat ik nergens geen moeite mee heb gehad. (….) Lieve Vader en Moeder, maak maar geen zorgen, ik ben geregeld bij Gretha en ook bij de dochter van de burgemeester van Schalkwijk.(…..) Hoofdzaak is dat jullie weten, dat ik goed ben overgekomen. Moeder maak U maar niet zoo druk hoor, nu ik weg ben.
Meer brieven zijn er helaas niet. Er resten enkele kiekjes in het familiealbum en een ingelijste foto van een prachtig stukje Pyreneeën, het Cirque de Gavarnie, een foto, die in de achterkamer boven de deur hing. Als kind zag ik ergens een plaatje van een verzameling stokken en krukken die bedevaartgangers in Lourdes hadden achtergelaten, omdat deze hulpmiddelen niet meer nodig waren. Die wonderbaarlijke genezingen maakten veel indruk. Ik begreep dat geloven in god en geloven in wonderen goed samen kunnen gaan.

Vorige week vertrok voor het laatst een bedevaarttrein uit Nederland naar Lourdes. De officiële reden is, dat het steeds moeilijker wordt om speciale treinen tussen het gewone treinverkeer door te leiden. Dat argument heb ik over de chartertreinen naar wintersportoorden nog nooit gehoord.
lourdes-3Bijna honderd jaar reisden zieke en gehandicapte Nederlanders met de trein naar Lourdes om gebedsdiensten, vieringen en processies bij te wonen en ondergedompeld te worden in ijskoud water. Om de maagd Maria te vragen om een betere gezondheid en als het even kan een einde aan de reuma, kanker of multiple sclerose.
Blinden die weer gaan zien, lammen die weer gaan lopen, het is volgens de overlevering allemaal gebeurd in Lourdes. Er bestaan 7000 dossiers van genezingen, 69 hiervan worden door het Bureau van de Medische Vaststellingen van de RK Kerk als wonder erkend. Zeg nu zelf, wie droomt er niet eens van het wonderbaarlijk verdwijnen van een gebrek?
De trein naar Lourdes was al die jaren de geleidelijke aanloop naar dit gebeuren. De hoop van de heenreis maakte in het beste geval plaats voor aanvaarding op de terugreis, tenminste voor één jaar.  Volgens de directeur van de Limburgse Bedevaarten zoeken pelgrims vooral de saamhorigheid. Daar moeten ze dan wel een flink eind voor reizen. Al kijkt in tegenstelling tot 1937 niemand meer op van zo’n afstand.

Vanaf nu zijn de Lourdesgangers aangewezen op bus of vliegtuig.
Toen wij enkele jaren geleden van een vakantie terugkeerden op Eindhoven Airport, was daar ook net een vliegtuig met bedevaartgangers uit Lourdes geland. Ouderen in rolstoelen en bedrijvige vrijwilligsters bevolkten de bagagehal. In een hoekje van de hal zagen we kardinaal Simonis zitten. Hij zag er dodelijk vermoeid uit. Misschien had hij in Lourdes wel een akelige aandoening opgelopen.